Co to jest integracja sensoryczna

Najważniejsze informacje podstawowe

Integracja sensoryczna to inaczej sposób porządkowania przez nasze mózgi wszelkich informacji, które odbierają nasze zmysły. Dzięki niej możemy wykonywać określone celowe działania, nasz organizm potrafi odpowiednio reagować na bodźce. Dzięki niej możemy przeprowadzać selekcję informacji i na jej podstawie odwoływać się do wcześniejszych doświadczeń. Integracja sensoryczna to proces zachodzący poza naszą świadomością, podobnie jak ma to miejsce przy procesie oddychania. Rozwój swój rozpoczyna w życiu płodowym i towarzyszy każdemu człowiekowi do końca jego życia. Terapia integracja sensoryczna białołęka polega na odpowiedniej stymulacji układu nerwowego pacjenta. W ten sposób wypracowuje się nowe, odpowiednie w zależności od sytuacji reakcje adaptacyjne, co powoduje naukę naszego mózgu właściwego zarządzania bodźcami docierającymi do naszego organizmu i następnie odpowiedniej reakcji na te bodźce.

Przebieg terapii

Nie można z góry zaplanować całkowicie przebiegu terapii SI. Oczywiście, cel jest jasno określony. Terapeuta dokładnie wie co i po co robi. Zza główny cel stawia się poprawę codziennego funkcjonowania człowieka oraz jakości jego życia. Przez terapeutę dobierane są odpowiednie aktywności oraz ćwiczenia. Oczywiście ich dobór powstaje dopiero po stosownym zdiagnozowaniu problemu, przeprowadzeniu bardzo dokładnego wywiadu u dziecka i rodziców. Dodatkowo zalecana jest praca domowa, jak popularnie określa się dietę sensoryczną. Zwykle na pierwsze efekty terapii przyjdzie nam poczekać około sześć tygodni. Spotkania zwykle trwają około godziny i odbywają się około dwa razy w tygodniu. Intensywność i czas ustalane są indywidualnie w zależności od potrzeb danego dziecka. Przed terapią następuje diagnoza pod kątem rozwoju procesów sensorycznych, która zwykle trwa około dwóch lub trzech spotkań. Jeśli natomiast chodzi o minimalny wiek dziecka, które kwalifikuje się na terapię SI to nie ma dolnej jej granicy. Zaburzenia integracji sensorycznej są trudnościami, z którymi mały człowiek przychodzi na świat i sam z nich nie ma szans wyrosnąć. Wraz z rozwojem dziecka stają się one widoczne i zwykle wyłapuje się je niestety w etapie wczesnoszkolnym czyli w wieku około siedmiu lat. Warto reagować jak najwcześniej.